Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οδική ασφάλεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οδική ασφάλεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 15 Μαρτίου 2017
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015
Σάββατο 25 Ιουλίου 2015
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011
Ο χαρακτήρας στο τιμόνι
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011
Σάββατο 23 Ιουλίου 2011
Τρίτη 17 Μαΐου 2011
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Οδηγούν επικίνδυνα οι νέοι
Αυτό προκύπτει από έρευνες που έκαναν το 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, η Σχολή Οικονομικών του πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ, το Παιδιατρικό Τμήμα του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, το Πανεπιστήμιο Πατρών και η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας αναφέρει η Ελευθεροτυπία (1/6/2010). Σύμφωνα με την έρευνα, που έγινε σε 501 νέους με μέσο όρο ηλικίας τα 25,2 έτη, το 75,7% δήλωσε ότι οδηγεί και μιλάει στο κινητό, το 51,2% οδηγεί και καπνίζει, το 52,4% έχει οδηγήσει τουλάχιστον μία φορά έπειτα από κατανάλωση αλκοόλ, το 18,7% δεν έχει άδεια οδήγησης, το 26,3% δεν καλύπτεται από την ασφάλεια του οχήματος. Το 47,6% δεν φοράει ζώνη ασφαλείας και το 68,9% οδηγεί γρήγορα τουλάχιστον μια φορά το μήνα. Η έρευνα θα παρουσιαστεί στο 15ο συνέδριο της Βαλκανικής Επιτροπής Στρατιωτικής Ιατρικής, που διεξάγεται στο Δίον Πιερίας.
πηγή: www.e-paideia.net/news/article.asp?lngEntityID=65595&lngDtrID=102
πηγή: www.e-paideia.net/news/article.asp?lngEntityID=65595&lngDtrID=102
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
οι έσχατοι έσονται πρώτοι
λίγο παλιό το κείμενο... αλλά τόσο... μα τόσο επίκαιρο κάθε μέρα!!!
Πως ένας λαός ουραγός στην εξοικονόμηση ενέργειας, στην ανακύκλωση και στο σεβασμό προς τη φύση αναδεικνύεται πρώτος σε μια "φιέστα" για την προστασία περιβάλλοντος;
Οδηγούσα εκείνο το σαββατόβραδο και αναρωτιόμουν αν τα μισά παπιά που κινούνταν χωρίς φώτα, οι ταξιτζήδες που "ξεχνούσαν" να ανάψουν φλας ή τα χαλασμένα φανάρια στις διασταυρώσεις αποτελούσαν μέρος της ενεργής συμμετοχής της χώρας μας στην "Ώρα της Γης"...
Αν και δύσκολα θα έβρισκε κανείς κάποιο επιχείρημα ενάντια σε τέτοιες πρωτοβουλίες, όπως το κάλεσμα για σβήσιμο των φώτων το βράδυ της 28ης Μαρτίου, προσωπικά αυτού του είδους οι συμβολικές ενέργειες με εκνευρίζουν.
Γιατί, αν δεν είναι αντίφαση, τότε τι είναι ένας λαός ο οποίος αλλοιώνει, καταστρέφει και βιάζει με κάθε τρόπο το περιβάλλον όπου ζει και κινείται, και ξαφνικά αναδεικνύεται πρώτος στον κόσμο σε συμμετοχή στη συγκεκριμένη κίνηση; Πόσο εύκολο και υποκριτικό, αλήθεια, είναι να ασχολείσαι με κάτι τόσο ανώδυνο, και τον υπόλοιπο χρόνο οι πράξεις σου να μη δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό προς τον πλανήτη που προσωρινά σε φιλοξενεί; Σαν να έδωσες ελεημοσύνη μία φορά στο φανάρι για να κάνεις εντύπωση στους άλλους , και να καθαρίσεις για πάντα. Αν, όμως, δεχθούμε ότι όντως πιάνουν τόπο τέτοιου τύπου εκστρατείες, οι 4ΤΡΟΧΟΙ θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάποιες πρωτοβουλίες που αρχικά θα αφορούσαν τη συμπεριφορά μας πίσω από το τιμόνι, με στόχο πάντα την προστασία του περιβάλλοντος. Τι θα λέγατε, λοιπόν, αν καθιερώναμε μερικές μέρες και ώρες που θα αποφεύγαμε κάποιες ενοχλητικές συνήθειές μας; Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, για παράδειγμα, με τη "μέρα που δεν πετώ το φραπέ από το παράθυρο", η οποία ίσως θα μπορούσε να συνδυαστεί με την "ώρα που δεν αδειάζω το τασάκι στην άκρη του πεζοδρομίου, δεν αμολάω στο δρόμο τη γόπα, το μισοάδειο μπουκάλι νερό, το περιτύλιγμα από το πακέτο των τσιγάρων και τις φλούδες από πορτοκάλι", τη "μέρα που δεν πετάω μπάζα, σπασμένες καρέκλες, χέστρες και στρώματα στα ελεύθερα οικόπεδα", "δε ρίχνω στους μπλε κάδους ό, τι σκουπίδια μου κατέβει", "δεν πιάνω δύο θέσεις στο πάρκινγκ γιατί έτσι με βολεύει, κι ο άλλος ας φέρνει βόλτες για να βρει που θα σταθμεύσει", "δεν αφήνω τέρμα τη δυνατή μουσική, κάνοντας τους άλλους να σκεφθούν ότι μειονεκτώ σε κάποιον "κρίσιμο" τομέα", " δε μαρσάρω για να δείξω την ανυπομονησία μου, λες και οι άλλοι είναι αργόσχολοι", "δεν γκαζώνω μέχρι το φανάρι, που είναι ήδη κόκκινο, και μετά πέφτω στα φρένα", "δεν κορνάρω πριν ακόμα πρασινίσει το φανάρι, ούτε κοιμάμαι όρθιος μπροστά σ' αυτό γιατί έτσι κι αλλιώς θα με ξυπνήσει αμέσως κορνάροντας ο από πίσω κάφρος", "δεν πηγαίνω με 80 στη μεσαία λωρίδα του αυτοκινητόδρομου, λες και σκοπεύω να πάρω (άλλον) ένα υπνάκο μέχρι την επόμενη στροφή", "δεν κλείνω τη διασταύρωση και, όταν το κάνω, δε σφυρίζω αδιάφορα, σαν να είναι η πρώτη φορά που την πατάω", "δεν οδηγώ δαιμονισμένα μέσα στην πόλη, για να φτάσω 3 λεπτά νωρίτερα σπίτι, που θα τα σπαταλήσω μπροστά στο χαζοκούτι", "δεν παίρνω το αυτοκίνητο για να πάω στο περίπτερο για εφημερίδες (μπορεί έτσι κάποια στιγμή να αποφύγω και το έμφραγμα)", " δεν προσπερνάω την ουρά όσων περίμεναν υπομονετικά για να στρίψουν αριστερά στο φανάρι, γιατί εγώ νιώθω πιο έξυπνος, κι όταν μου κορνάρουν ενοχλημένοι, δεν τους μουτζώνω γκαζώνοντας, αλλά αντιλαμβάνομαι την "εξυπναδίστικη" συμπεριφορά μου".
Προφανώς, η λίστα των βλαπτικών προς το περιβάλλον και, εντέλει, αντικοινωνικών συμπεριφορών των Ελλήνων οδηγών είναι τόσο μεγάλη, που δε θα έφταναν όλες οι ώρες και μέρες του χρόνου προκειμένου να τις "εορτάσουμε". Γιατί η έλλειψη ομαδικού πνεύματος του λαού μας και η εγωιστική συμπεριφορά μας αντανακλώνται πρώτα και καλύτερα στην οδήγηση, εκεί που μέσα από το "οχυρό" μας θα κάνουμε αυτό που βολεύει εμάς αδιαφορώντας για το σύνολο. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να δούμε σβηστά φώτα στις πόλεις μας προκειμένου να διαπιστώσουμε αν έχουμε ευαισθητοποιηθεί για το περιβάλλον. Μπορούμε να το μετράμε μέρα με τη μέρα εκεί έξω στο δρόμο, από τον τρόπο που οδηγούμε.
πηγή: 4ΤΡΟΧΟΙ, Μάιος 2009, #454, FINAL CUT, ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πως ένας λαός ουραγός στην εξοικονόμηση ενέργειας, στην ανακύκλωση και στο σεβασμό προς τη φύση αναδεικνύεται πρώτος σε μια "φιέστα" για την προστασία περιβάλλοντος;
Οδηγούσα εκείνο το σαββατόβραδο και αναρωτιόμουν αν τα μισά παπιά που κινούνταν χωρίς φώτα, οι ταξιτζήδες που "ξεχνούσαν" να ανάψουν φλας ή τα χαλασμένα φανάρια στις διασταυρώσεις αποτελούσαν μέρος της ενεργής συμμετοχής της χώρας μας στην "Ώρα της Γης"...
Αν και δύσκολα θα έβρισκε κανείς κάποιο επιχείρημα ενάντια σε τέτοιες πρωτοβουλίες, όπως το κάλεσμα για σβήσιμο των φώτων το βράδυ της 28ης Μαρτίου, προσωπικά αυτού του είδους οι συμβολικές ενέργειες με εκνευρίζουν.
Γιατί, αν δεν είναι αντίφαση, τότε τι είναι ένας λαός ο οποίος αλλοιώνει, καταστρέφει και βιάζει με κάθε τρόπο το περιβάλλον όπου ζει και κινείται, και ξαφνικά αναδεικνύεται πρώτος στον κόσμο σε συμμετοχή στη συγκεκριμένη κίνηση; Πόσο εύκολο και υποκριτικό, αλήθεια, είναι να ασχολείσαι με κάτι τόσο ανώδυνο, και τον υπόλοιπο χρόνο οι πράξεις σου να μη δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό προς τον πλανήτη που προσωρινά σε φιλοξενεί; Σαν να έδωσες ελεημοσύνη μία φορά στο φανάρι για να κάνεις εντύπωση στους άλλους , και να καθαρίσεις για πάντα. Αν, όμως, δεχθούμε ότι όντως πιάνουν τόπο τέτοιου τύπου εκστρατείες, οι 4ΤΡΟΧΟΙ θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάποιες πρωτοβουλίες που αρχικά θα αφορούσαν τη συμπεριφορά μας πίσω από το τιμόνι, με στόχο πάντα την προστασία του περιβάλλοντος. Τι θα λέγατε, λοιπόν, αν καθιερώναμε μερικές μέρες και ώρες που θα αποφεύγαμε κάποιες ενοχλητικές συνήθειές μας; Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, για παράδειγμα, με τη "μέρα που δεν πετώ το φραπέ από το παράθυρο", η οποία ίσως θα μπορούσε να συνδυαστεί με την "ώρα που δεν αδειάζω το τασάκι στην άκρη του πεζοδρομίου, δεν αμολάω στο δρόμο τη γόπα, το μισοάδειο μπουκάλι νερό, το περιτύλιγμα από το πακέτο των τσιγάρων και τις φλούδες από πορτοκάλι", τη "μέρα που δεν πετάω μπάζα, σπασμένες καρέκλες, χέστρες και στρώματα στα ελεύθερα οικόπεδα", "δε ρίχνω στους μπλε κάδους ό, τι σκουπίδια μου κατέβει", "δεν πιάνω δύο θέσεις στο πάρκινγκ γιατί έτσι με βολεύει, κι ο άλλος ας φέρνει βόλτες για να βρει που θα σταθμεύσει", "δεν αφήνω τέρμα τη δυνατή μουσική, κάνοντας τους άλλους να σκεφθούν ότι μειονεκτώ σε κάποιον "κρίσιμο" τομέα", " δε μαρσάρω για να δείξω την ανυπομονησία μου, λες και οι άλλοι είναι αργόσχολοι", "δεν γκαζώνω μέχρι το φανάρι, που είναι ήδη κόκκινο, και μετά πέφτω στα φρένα", "δεν κορνάρω πριν ακόμα πρασινίσει το φανάρι, ούτε κοιμάμαι όρθιος μπροστά σ' αυτό γιατί έτσι κι αλλιώς θα με ξυπνήσει αμέσως κορνάροντας ο από πίσω κάφρος", "δεν πηγαίνω με 80 στη μεσαία λωρίδα του αυτοκινητόδρομου, λες και σκοπεύω να πάρω (άλλον) ένα υπνάκο μέχρι την επόμενη στροφή", "δεν κλείνω τη διασταύρωση και, όταν το κάνω, δε σφυρίζω αδιάφορα, σαν να είναι η πρώτη φορά που την πατάω", "δεν οδηγώ δαιμονισμένα μέσα στην πόλη, για να φτάσω 3 λεπτά νωρίτερα σπίτι, που θα τα σπαταλήσω μπροστά στο χαζοκούτι", "δεν παίρνω το αυτοκίνητο για να πάω στο περίπτερο για εφημερίδες (μπορεί έτσι κάποια στιγμή να αποφύγω και το έμφραγμα)", " δεν προσπερνάω την ουρά όσων περίμεναν υπομονετικά για να στρίψουν αριστερά στο φανάρι, γιατί εγώ νιώθω πιο έξυπνος, κι όταν μου κορνάρουν ενοχλημένοι, δεν τους μουτζώνω γκαζώνοντας, αλλά αντιλαμβάνομαι την "εξυπναδίστικη" συμπεριφορά μου".
Προφανώς, η λίστα των βλαπτικών προς το περιβάλλον και, εντέλει, αντικοινωνικών συμπεριφορών των Ελλήνων οδηγών είναι τόσο μεγάλη, που δε θα έφταναν όλες οι ώρες και μέρες του χρόνου προκειμένου να τις "εορτάσουμε". Γιατί η έλλειψη ομαδικού πνεύματος του λαού μας και η εγωιστική συμπεριφορά μας αντανακλώνται πρώτα και καλύτερα στην οδήγηση, εκεί που μέσα από το "οχυρό" μας θα κάνουμε αυτό που βολεύει εμάς αδιαφορώντας για το σύνολο. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να δούμε σβηστά φώτα στις πόλεις μας προκειμένου να διαπιστώσουμε αν έχουμε ευαισθητοποιηθεί για το περιβάλλον. Μπορούμε να το μετράμε μέρα με τη μέρα εκεί έξω στο δρόμο, από τον τρόπο που οδηγούμε.
πηγή: 4ΤΡΟΧΟΙ, Μάιος 2009, #454, FINAL CUT, ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
Σκέψεις ενός οδηγού στη λεωφόρο Αγ. Μαρίνας – Κορωπίου
και τρίτο παλιό κείμενο, αλλά τόσο καλό!!!...
Σκέψεις ενός οδηγού στη λεωφόρο Αγ. Μαρίνας – Κορωπίου
Εντάξει, ρε φίλε, σε καταλαβαίνω. Ο προϊστάμενος στη δουλειά σε καταπιέζει και σε προσβάλλει. Το "αίσθημα" δε σε καταλαβαίνει και σου τη σπάει. Οι εφτά πιστωτικές σου κάρτες είναι θηλιά στο λαιμό σου, που σφίγγει όλο και πιο ασφυκτικά. Τα βράδια δεν κοιμάσαι καλά. Χρωστάς το αυτοκίνητο, τον υπολογιστή, την τηλεόραση, το περσινό διακοπο-δάνειο και τρία νοίκια. Κάπου πρέπει να ξεσπάσεις κι εσύ, γιατί αλλιώς θα σου στρίψει. Συμφωνώ! Να ξεσπάσεις, ναι. Όχι όμως στο δρόμο, δικέ μου. όχι με το &#$%; αυτοκίνητο. Όχι με κίνδυνο της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας, των άλλων και της δικής σου. Όλοι έχουμε, λίγο πολύ, προβλήματα στη δουλειά και στο σπίτι, και οι περισσότεροι δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα με 1.000 ευρώ, πάνω κάτω το μήνα. Και τι πρέπει να κάνουμε, δηλαδή; Να ξαμολυθούμε σαν λυσσασμένα σκυλιά επί τεσσάρων τροχών, κι όποιον πάρει ο χάρος; Κι ένας πίθηκος, άμα φτάνουν τα πόδια του να πατήσει το γκάζι, μπορεί κάλλιστα να το σανιδώσει. Αλλά δεν είναι οδηγός.
Δεν είναι μαγκιά η ανευθυνότητα. Μαγκιά είναι να παραμένεις ωραίος στο δρόμο, ακόμα κι όταν ο άλλος σε βελονιάζει για να κάνεις τη στραβή. Μαγκιά είναι να κρατάς τον αυτοέλεγχό σου. Να οδηγείς εσύ το αυτοκίνητο, και όχι τα γκάζια του εσένα. Ένα μηχάνημα είναι. Ένα εργαλείο. Δεν είναι δικό σου κατόρθωμα, αν ο κατασκευαστής του έβαλε 200 άλογα. Όταν προσπερνάς τον άλλο με τα μόνο 100 άλογα, δεν είσαι καλύτερος οδηγός από εκείνον. Έχεις απλώς πιο γρήγορο αμάξι. Δεν είσαι ο δρομέας, ούτε ο κολυμβητής, ούτε ο άλτης που διακρίνεται με τη φυσική του δύναμη και το ταλέντο του. Είσαι απλώς ο χειριστής ενός εργαλείου που κατασκεύασαν άλλοι και που είναι ζητούμενο αν έχεις πλήρως κατανοήσει τη λειτουργία του και το σωστό τρόπο χειρισμού του. Θα έκανες παλαβομάρες με το αλυσοπρίονο; Δεν το νομίζω. Τότε γιατί τις κάνεις με το &#$%; αυτοκίνητο; Είσαι βέβαιος ότι πάντοτε θα σε υπακούει σ’ ό,τι &#$%; κι αν του ζητάς; Κι αν υποθέσουμε ότι γνωρίζεις τα όρια τα δικά σου και του αυτοκινήτου σου, αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζεις και τα όρια των άλλων οδηγών και των αυτοκινήτων τους. Άρα παίζεις ρώσικη ρουλέτα. Στον κρόταφο το δικό σου αλλά και των άλλων, που δε σου χρωστάνε τίποτε.
Ο δρόμος ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Όταν ξεκινάς να μπεις στο αντίθετο ρεύμα, για να προσπεράσεις τέσσερα ΙΧ κι ένα φορτηγό, εκατό μέτρα πριν από κλειστή στροφή μηδενικής ορατότητας, μήπως έχεις συμβόλαιο με την τύχη ότι θα τη βγάλεις καθαρή; Και, αν τη δική σου τη ζωή την έχεις για πέταμα, τι σου φταίει ο άλλος ο οδηγός, που έρχεται κανονικά από απέναντι, να τον στείλεις στα θυμαράκια; Όταν στις κλειστές στροφές εσύ γουστάρεις να μπαίνεις με εκατό, ή και παραπάνω, εγώ δεν έχω πρόβλημα. Έμπα και με χίλια. Αρκεί να είσαι ικανός να κρατήσεις το αμάξι σου στη λωρίδα σου. Γιατί, όταν περνάς το μισό αυτοκίνητο στη δική μου λωρίδα, εγώ που να πάω; Στο χαντάκι; Κι αν δεν υπάρχει ούτε αυτό;
Εντάξει, το καταλαβαίνω. Καμιά φορά, εκείνος ο παππούς ή η γιαγιά που πάει με σαράντα, σου σπάει τα νεύρα. Και τα δικά μου τα σπάει. Βρες ανοιχτή ευθεία και προσπέρασε με ασφάλεια. Κράτα και κάποια απόσταση από το προπορευόμενο όχημα που, &#$%; σ’ εμποδίζει να τρέξεις. Δεν κερδίζεις τίποτε με το να κολλάς πίσω από τον άλλον, άμα δε θέλει ή δεν μπορεί να πάει πιο γρήγορα. Μπορεί να τον τρομάξεις, αν είναι άπειρος οδηγός, ή κάποιος ηλικιωμένος, ή καρδιοπαθής, και να την κάνει τη στραβή, οπότε θα την πληρώσεις κι εσύ. Τα φλας σου έχουν πιάσει αράχνες. Δούλευε τα που και που. Τα νύχια μου θα μυρίσω για να καταλάβω πότε θες να στρίψεις ή να προσπεράσεις; Μην επαναπαύεσαι ότι θα σε προσέχουν πάντα οι άλλοι. Μπορεί να πέσεις σε αφηρημένο οδηγό, άπειρο, μεθυσμένο ή – ακόμα χειρότερα – σε κάποιον με τη δική σου οδηγική συμπεριφορά.
Άντε, ρε μόρτη, κι είμαστε λίγοι οι Έλληνες. Δεν είναι αμαρτία να λιγοστεύουμε κι άλλο, έτσι, για τόσο ηλίθιους λόγους; Σε χρειαζόμαστε, και όλους μαζί μας χρειάζεται η Ελλάδα. Οι γονείς σου φτύσανε αίμα για να μεγαλώσουν. Γιατί – ο μη γένοιτο – να τους δώσεις να πιουν τέτοιο ποτήρι; Πρόσεχε τη ζωή μου, όπως προσέχω κι εγώ τη δική σου, γιατί έχουμε ζόρια μπροστά μας να τραβήξουμε. Και για να τα ξεπεράσουμε χρειάζεται μαγκιά. Αληθινή.
Γρηγόρης Δημ. Ρώντας
πηγή: διάλογοι, 4Τροχοί, τεύχος 456, Σεπτέμβριος 2008
Σκέψεις ενός οδηγού στη λεωφόρο Αγ. Μαρίνας – Κορωπίου
Εντάξει, ρε φίλε, σε καταλαβαίνω. Ο προϊστάμενος στη δουλειά σε καταπιέζει και σε προσβάλλει. Το "αίσθημα" δε σε καταλαβαίνει και σου τη σπάει. Οι εφτά πιστωτικές σου κάρτες είναι θηλιά στο λαιμό σου, που σφίγγει όλο και πιο ασφυκτικά. Τα βράδια δεν κοιμάσαι καλά. Χρωστάς το αυτοκίνητο, τον υπολογιστή, την τηλεόραση, το περσινό διακοπο-δάνειο και τρία νοίκια. Κάπου πρέπει να ξεσπάσεις κι εσύ, γιατί αλλιώς θα σου στρίψει. Συμφωνώ! Να ξεσπάσεις, ναι. Όχι όμως στο δρόμο, δικέ μου. όχι με το &#$%; αυτοκίνητο. Όχι με κίνδυνο της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας, των άλλων και της δικής σου. Όλοι έχουμε, λίγο πολύ, προβλήματα στη δουλειά και στο σπίτι, και οι περισσότεροι δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα με 1.000 ευρώ, πάνω κάτω το μήνα. Και τι πρέπει να κάνουμε, δηλαδή; Να ξαμολυθούμε σαν λυσσασμένα σκυλιά επί τεσσάρων τροχών, κι όποιον πάρει ο χάρος; Κι ένας πίθηκος, άμα φτάνουν τα πόδια του να πατήσει το γκάζι, μπορεί κάλλιστα να το σανιδώσει. Αλλά δεν είναι οδηγός.
Δεν είναι μαγκιά η ανευθυνότητα. Μαγκιά είναι να παραμένεις ωραίος στο δρόμο, ακόμα κι όταν ο άλλος σε βελονιάζει για να κάνεις τη στραβή. Μαγκιά είναι να κρατάς τον αυτοέλεγχό σου. Να οδηγείς εσύ το αυτοκίνητο, και όχι τα γκάζια του εσένα. Ένα μηχάνημα είναι. Ένα εργαλείο. Δεν είναι δικό σου κατόρθωμα, αν ο κατασκευαστής του έβαλε 200 άλογα. Όταν προσπερνάς τον άλλο με τα μόνο 100 άλογα, δεν είσαι καλύτερος οδηγός από εκείνον. Έχεις απλώς πιο γρήγορο αμάξι. Δεν είσαι ο δρομέας, ούτε ο κολυμβητής, ούτε ο άλτης που διακρίνεται με τη φυσική του δύναμη και το ταλέντο του. Είσαι απλώς ο χειριστής ενός εργαλείου που κατασκεύασαν άλλοι και που είναι ζητούμενο αν έχεις πλήρως κατανοήσει τη λειτουργία του και το σωστό τρόπο χειρισμού του. Θα έκανες παλαβομάρες με το αλυσοπρίονο; Δεν το νομίζω. Τότε γιατί τις κάνεις με το &#$%; αυτοκίνητο; Είσαι βέβαιος ότι πάντοτε θα σε υπακούει σ’ ό,τι &#$%; κι αν του ζητάς; Κι αν υποθέσουμε ότι γνωρίζεις τα όρια τα δικά σου και του αυτοκινήτου σου, αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζεις και τα όρια των άλλων οδηγών και των αυτοκινήτων τους. Άρα παίζεις ρώσικη ρουλέτα. Στον κρόταφο το δικό σου αλλά και των άλλων, που δε σου χρωστάνε τίποτε.
Ο δρόμος ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Όταν ξεκινάς να μπεις στο αντίθετο ρεύμα, για να προσπεράσεις τέσσερα ΙΧ κι ένα φορτηγό, εκατό μέτρα πριν από κλειστή στροφή μηδενικής ορατότητας, μήπως έχεις συμβόλαιο με την τύχη ότι θα τη βγάλεις καθαρή; Και, αν τη δική σου τη ζωή την έχεις για πέταμα, τι σου φταίει ο άλλος ο οδηγός, που έρχεται κανονικά από απέναντι, να τον στείλεις στα θυμαράκια; Όταν στις κλειστές στροφές εσύ γουστάρεις να μπαίνεις με εκατό, ή και παραπάνω, εγώ δεν έχω πρόβλημα. Έμπα και με χίλια. Αρκεί να είσαι ικανός να κρατήσεις το αμάξι σου στη λωρίδα σου. Γιατί, όταν περνάς το μισό αυτοκίνητο στη δική μου λωρίδα, εγώ που να πάω; Στο χαντάκι; Κι αν δεν υπάρχει ούτε αυτό;
Εντάξει, το καταλαβαίνω. Καμιά φορά, εκείνος ο παππούς ή η γιαγιά που πάει με σαράντα, σου σπάει τα νεύρα. Και τα δικά μου τα σπάει. Βρες ανοιχτή ευθεία και προσπέρασε με ασφάλεια. Κράτα και κάποια απόσταση από το προπορευόμενο όχημα που, &#$%; σ’ εμποδίζει να τρέξεις. Δεν κερδίζεις τίποτε με το να κολλάς πίσω από τον άλλον, άμα δε θέλει ή δεν μπορεί να πάει πιο γρήγορα. Μπορεί να τον τρομάξεις, αν είναι άπειρος οδηγός, ή κάποιος ηλικιωμένος, ή καρδιοπαθής, και να την κάνει τη στραβή, οπότε θα την πληρώσεις κι εσύ. Τα φλας σου έχουν πιάσει αράχνες. Δούλευε τα που και που. Τα νύχια μου θα μυρίσω για να καταλάβω πότε θες να στρίψεις ή να προσπεράσεις; Μην επαναπαύεσαι ότι θα σε προσέχουν πάντα οι άλλοι. Μπορεί να πέσεις σε αφηρημένο οδηγό, άπειρο, μεθυσμένο ή – ακόμα χειρότερα – σε κάποιον με τη δική σου οδηγική συμπεριφορά.
Άντε, ρε μόρτη, κι είμαστε λίγοι οι Έλληνες. Δεν είναι αμαρτία να λιγοστεύουμε κι άλλο, έτσι, για τόσο ηλίθιους λόγους; Σε χρειαζόμαστε, και όλους μαζί μας χρειάζεται η Ελλάδα. Οι γονείς σου φτύσανε αίμα για να μεγαλώσουν. Γιατί – ο μη γένοιτο – να τους δώσεις να πιουν τέτοιο ποτήρι; Πρόσεχε τη ζωή μου, όπως προσέχω κι εγώ τη δική σου, γιατί έχουμε ζόρια μπροστά μας να τραβήξουμε. Και για να τα ξεπεράσουμε χρειάζεται μαγκιά. Αληθινή.
Γρηγόρης Δημ. Ρώντας
πηγή: διάλογοι, 4Τροχοί, τεύχος 456, Σεπτέμβριος 2008
Αδικία!
ένα κείμενο λίγο παλιό, ένα χρόνο και... πίσω, μα τόσο επίκαιρο, πάντα...
Αδικία!
"...Πότε έγινε διαδήλωση έξω από το ΥΠΕΧΩΔΕ για το σκανδαλώδη τρόπο που κατασκευάζονται οι φονικοί ελληνικοί δρόμοι;..."
Η "δολοφονία" ενός 15χρονου κατέλυσε την έννομη τάξη για σχεδόν μία εβδομάδα στη χώρα των... θεών και των ηρώων. Όλες οι πόλεις της χώρας έζησαν σκηνές απίστευτης βίας, σε βάρος όχι θεσμών ή προσώπων, αλλά κυρίως σε βάρος του μικροεπιχειρηματία, του ανώνυμου μεροκαματιάρη υπαλλήλου που έμεινε στο δρόμο χρονιάρες μέρες, χωρίς τη δυνατότητα να διεκδικήσει το δίκιο του. Άντε και να ξεπεράσουμε το ότι οι "αγανακτισμένοι", αντί να βάλουν φωτιά στη Γεν. Αστυνομική Δ/νση, να γκρεμίσουν το υπουργείο Εσωτερικών και να "κάψουν" στο πυρ το αιώνιο την πολιτική ηγεσία του, αναλώθηκαν στην καταστροφή των περιουσιών του αθώου κοσμάκη.
Πού ήταν ή – μάλλον – πού είναι όλοι αυτοί, όταν κάθε ημέρα, μα κάθε ημέρα χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους όχι ένας, αλλά πέντε, έξι ή και επτά ακόμη Αλέξηδες;
Πού ξεσπάει το δημόσιο αίσθημα, όταν πολλές από τις ζωές αυτές χάνονται γιατί οι άνθρωποι της Ελληνικής Αστυνομίας, αντί να βρίσκονται πριν από τα επικίνδυνα σημεία των δρόμων, προειδοποιώντας τους οδηγούς, κρύβονται πίσω από τους θάμνους, για να δώσουν κλήσεις υπερβολικής ταχύτητας των 60 χλμ., εκεί όπου το όριο είναι 40;
Ποιοι αγανακτισμένοι πολίτες "ξήλωσαν" έστω ένα αστυνομικό τμήμα όταν η Τροχαία δεν έκανε σωστά τη δουλειά της ακινητοποιώντας κάποιο από τα κινούμενα φέρετρα που σωρηδόν κυκλοφορούν στους δρόμους μας εκ βαλκανικών χωρών ορμώμενα;
Πότε έγινε διαδήλωση έξω από το ΥΠΕΧΩΔΕ για τον τρόπο που κατασκευάζονται οι φονικοί ελληνικοί δρόμοι;
Πού είναι οι... κουκουλοφόροι, όταν το ΥΜΕΤ συνεχίζει να εθελοτυφλεί στο συνεταιριλίκι εκπαιδευτών και εξεταστών και στα "λαδωμένα" διπλώματα;
Πότε οι αγανακτισμένοι πολίτες κατεδάφισαν ένα ΚΤΕΟ, επειδή με ένα 50ευρο όλα τα σαπάκια παίρνουν το σχετικό σήμα επάρκειας;
Πότε. πού, ποιοι διαμαρτυρήθηκαν καίγοντας και καταστρέφοντας εν βρασμώ ψυχής για τους 2.000 νεκρούς και τους 3.500 ανάπηρους που παράγει η ανύπαρκτη πολιτική για τα θέματα οδικής ασφάλειας;
ΠΟΤΕ, ΚΑΝΕΙΣ! Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι άδικο, όχι τόσο για όσους χάθηκαν ή όσους παρακολουθούν ανάπηροι, όσο για εμάς, που νομίζουμε πως έχουμε ελπίδα, επειδή η νεολαία ξαφνικά... έβαλε το κράτος στη θέση του, κάνοντάς τα λίμπα για ένα μόνο αδικοχαμένο.
πηγή: Νίκος Τσάδαρης, Αντίλογος, 4Τροχοί, τεύχος 460, Ιανουάριος 2009
Αδικία!
"...Πότε έγινε διαδήλωση έξω από το ΥΠΕΧΩΔΕ για το σκανδαλώδη τρόπο που κατασκευάζονται οι φονικοί ελληνικοί δρόμοι;..."
Η "δολοφονία" ενός 15χρονου κατέλυσε την έννομη τάξη για σχεδόν μία εβδομάδα στη χώρα των... θεών και των ηρώων. Όλες οι πόλεις της χώρας έζησαν σκηνές απίστευτης βίας, σε βάρος όχι θεσμών ή προσώπων, αλλά κυρίως σε βάρος του μικροεπιχειρηματία, του ανώνυμου μεροκαματιάρη υπαλλήλου που έμεινε στο δρόμο χρονιάρες μέρες, χωρίς τη δυνατότητα να διεκδικήσει το δίκιο του. Άντε και να ξεπεράσουμε το ότι οι "αγανακτισμένοι", αντί να βάλουν φωτιά στη Γεν. Αστυνομική Δ/νση, να γκρεμίσουν το υπουργείο Εσωτερικών και να "κάψουν" στο πυρ το αιώνιο την πολιτική ηγεσία του, αναλώθηκαν στην καταστροφή των περιουσιών του αθώου κοσμάκη.
Πού ήταν ή – μάλλον – πού είναι όλοι αυτοί, όταν κάθε ημέρα, μα κάθε ημέρα χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους όχι ένας, αλλά πέντε, έξι ή και επτά ακόμη Αλέξηδες;
Πού ξεσπάει το δημόσιο αίσθημα, όταν πολλές από τις ζωές αυτές χάνονται γιατί οι άνθρωποι της Ελληνικής Αστυνομίας, αντί να βρίσκονται πριν από τα επικίνδυνα σημεία των δρόμων, προειδοποιώντας τους οδηγούς, κρύβονται πίσω από τους θάμνους, για να δώσουν κλήσεις υπερβολικής ταχύτητας των 60 χλμ., εκεί όπου το όριο είναι 40;
Ποιοι αγανακτισμένοι πολίτες "ξήλωσαν" έστω ένα αστυνομικό τμήμα όταν η Τροχαία δεν έκανε σωστά τη δουλειά της ακινητοποιώντας κάποιο από τα κινούμενα φέρετρα που σωρηδόν κυκλοφορούν στους δρόμους μας εκ βαλκανικών χωρών ορμώμενα;
Πότε έγινε διαδήλωση έξω από το ΥΠΕΧΩΔΕ για τον τρόπο που κατασκευάζονται οι φονικοί ελληνικοί δρόμοι;
Πού είναι οι... κουκουλοφόροι, όταν το ΥΜΕΤ συνεχίζει να εθελοτυφλεί στο συνεταιριλίκι εκπαιδευτών και εξεταστών και στα "λαδωμένα" διπλώματα;
Πότε οι αγανακτισμένοι πολίτες κατεδάφισαν ένα ΚΤΕΟ, επειδή με ένα 50ευρο όλα τα σαπάκια παίρνουν το σχετικό σήμα επάρκειας;
Πότε. πού, ποιοι διαμαρτυρήθηκαν καίγοντας και καταστρέφοντας εν βρασμώ ψυχής για τους 2.000 νεκρούς και τους 3.500 ανάπηρους που παράγει η ανύπαρκτη πολιτική για τα θέματα οδικής ασφάλειας;
ΠΟΤΕ, ΚΑΝΕΙΣ! Και αυτό, αν μη τι άλλο, είναι άδικο, όχι τόσο για όσους χάθηκαν ή όσους παρακολουθούν ανάπηροι, όσο για εμάς, που νομίζουμε πως έχουμε ελπίδα, επειδή η νεολαία ξαφνικά... έβαλε το κράτος στη θέση του, κάνοντάς τα λίμπα για ένα μόνο αδικοχαμένο.
πηγή: Νίκος Τσάδαρης, Αντίλογος, 4Τροχοί, τεύχος 460, Ιανουάριος 2009
Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010
το αγοράκι και η κούκλα...
από e-mail που έλαβα:
Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια.
Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του.
Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα.
Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του:
«Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της:
«Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»
Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.
Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα.
«Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.»
Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο:
«Όχι, ο Άι - Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου...
Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.»
Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια.
«Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.»
Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει.
Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε:
«Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.»
Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε:
«Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ’αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.»
Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό.
Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι:
«Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;»
Εκείνο απάντησε:
«Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.»
Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα.
Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα.
Περίσσευαν κιόλας αρκετά.
Το αγοράκι ψιθύρισε:
«Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.»
Έπειτα με κοίταξε και είπε:
«Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...»
Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου.
Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα.
Δεν μπορούσα να βγάλω απ’το μυαλό μου το αγοράκι.
Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της.
Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη.
Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη...
Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού;
Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή.
Δεν μπόρεσα να μην πάω ν’αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της.
Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από το κατάστημα.
Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα.
Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά...
Τώρα έχεις δύο επιλογές:
1) Να στείλεις το μήνυμα αυτό στους φίλους σου.
2) Να προσποιηθείς ότι δεν το διάβασες και ότι δε σε άγγιξε.
Αν το στείλεις, ίσως εμποδίσεις κάποιον από το να οδηγεί ύστερα από κατανάλωση αλκοόλ, και ίσως να επαναπροσδιορίσεις μέσα του την αντίληψή του περί ζωής.
Μετάφραση από τα Γαλλικά του Κεμπέκ:
Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια.
Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του.
Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα.
Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του:
«Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της:
«Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»
Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.
Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα.
«Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.»
Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο:
«Όχι, ο Άι - Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου...
Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.»
Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια.
«Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.»
Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει.
Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε:
«Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.»
Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε:
«Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ’αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.»
Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό.
Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι:
«Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;»
Εκείνο απάντησε:
«Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.»
Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα.
Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα.
Περίσσευαν κιόλας αρκετά.
Το αγοράκι ψιθύρισε:
«Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.»
Έπειτα με κοίταξε και είπε:
«Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...»
Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου.
Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα.
Δεν μπορούσα να βγάλω απ’το μυαλό μου το αγοράκι.
Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της.
Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη.
Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη...
Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού;
Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή.
Δεν μπόρεσα να μην πάω ν’αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της.
Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από το κατάστημα.
Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα.
Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά...
Τώρα έχεις δύο επιλογές:
1) Να στείλεις το μήνυμα αυτό στους φίλους σου.
2) Να προσποιηθείς ότι δεν το διάβασες και ότι δε σε άγγιξε.
Αν το στείλεις, ίσως εμποδίσεις κάποιον από το να οδηγεί ύστερα από κατανάλωση αλκοόλ, και ίσως να επαναπροσδιορίσεις μέσα του την αντίληψή του περί ζωής.
Μετάφραση από τα Γαλλικά του Κεμπέκ:
Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
το αυτοκίνητο...
Πραγματικότητα ή Φαντασία;;;
"Το αυτοκίνητο είναι η ιδιωτική κινητή ψυχιατρική μονάδα του καθενός από εμάς"
(Λάκης Λαζόπουλος, Αλ Τσαντίρι Νιούζ, Alpha TV)
"Το αυτοκίνητο είναι η ιδιωτική κινητή ψυχιατρική μονάδα του καθενός από εμάς"
(Λάκης Λαζόπουλος, Αλ Τσαντίρι Νιούζ, Alpha TV)
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
κανόνες οδήγησης των ελλήνων...
από e-mail που έλαβα:
ΚANONEΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα “STOP”. Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κατόχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες - κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείτε στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι’ αυτό.* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.
ΚANONEΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα “STOP”. Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κατόχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες - κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείτε στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι’ αυτό.* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Γιατί οι Έλληνες δεν μπορούν να συμμετέχουν στη Formula 1
από e-mail που έλαβα...
1) Ο Έλληνας δεν μπορεί να οδηγεί σε κανονικό δρόμο, χωρίς λακκούβες, καμαράκια, σκαψίματα της ΔΕΗ. Συνέπεια αυτού, θα είναι να κοιμηθεί στο τιμόνι.
2) Η Formula 1 δεν διαθέτει κόρνα, πώς θα μπορέσει να σπάσει τα νεύρα του προπορευόμενου;
3) Η Formula 1 δεν διαθέτει τασάκι, ράδιο CD Player, υδραυλική φραπεδιέρα, θήκη για το κινητό και ειδική θήκη για τα γυαλιά ηλίου. Η οδήγηση γίνεται βαρετή....
4) Στη Formula 1 δεν έχει μέρος για να βάλει το μαξιλαράκι που γράφει «I LOVE YOU», το αρκουδάκι που του χάρισε το μωρό του, το μπρελόκ του Ολυμπιακού, το μαγνητάκι που γράφει «Μπαμπά μην τρέχεις», το σκόρδο, τη χάντρα και κάνα-δυο άλλα χαϊμαλιά.
5) Στη Formula 1, δεν μπορεί να βγάλει το χέρι του έξω για να μουντζώσει.
6) Στην πίστα της Formula 1, έχει μόνο ένα φανάρι το οποίο: δεν μπορεί να το παραβιάσει, ούτε να κορνάρει για να ξεκινήσει ο «μ@k@κ@ς» που είναι μπροστά, ούτε μπορεί να ξεκινήσει όποτε του καπνίσει ή να κάνει πως δεν το είδε ή ακόμα και να σταματήσει μετά από αυτό.
7) Στη Formula 1, η ζώνη ασφαλείας είναι υποχρεωτική.
8) Από τα pit stop δεν μπορεί να βγει «κομμάτια» όπως θα έκανε ξεπαρκάροντας.
9) Στη Formula 1, δεν υπάρχουν διασταυρώσεις με προτεραιότητα για να τις παραβιάσει.
10) Όταν κάποιος τον προσπεράσει στην πίστα, δεν είναι καθόλου "μ@k@κ@ς" και "άχρηστος".
1) Ο Έλληνας δεν μπορεί να οδηγεί σε κανονικό δρόμο, χωρίς λακκούβες, καμαράκια, σκαψίματα της ΔΕΗ. Συνέπεια αυτού, θα είναι να κοιμηθεί στο τιμόνι.
2) Η Formula 1 δεν διαθέτει κόρνα, πώς θα μπορέσει να σπάσει τα νεύρα του προπορευόμενου;
3) Η Formula 1 δεν διαθέτει τασάκι, ράδιο CD Player, υδραυλική φραπεδιέρα, θήκη για το κινητό και ειδική θήκη για τα γυαλιά ηλίου. Η οδήγηση γίνεται βαρετή....
4) Στη Formula 1 δεν έχει μέρος για να βάλει το μαξιλαράκι που γράφει «I LOVE YOU», το αρκουδάκι που του χάρισε το μωρό του, το μπρελόκ του Ολυμπιακού, το μαγνητάκι που γράφει «Μπαμπά μην τρέχεις», το σκόρδο, τη χάντρα και κάνα-δυο άλλα χαϊμαλιά.
5) Στη Formula 1, δεν μπορεί να βγάλει το χέρι του έξω για να μουντζώσει.
6) Στην πίστα της Formula 1, έχει μόνο ένα φανάρι το οποίο: δεν μπορεί να το παραβιάσει, ούτε να κορνάρει για να ξεκινήσει ο «μ@k@κ@ς» που είναι μπροστά, ούτε μπορεί να ξεκινήσει όποτε του καπνίσει ή να κάνει πως δεν το είδε ή ακόμα και να σταματήσει μετά από αυτό.
7) Στη Formula 1, η ζώνη ασφαλείας είναι υποχρεωτική.
8) Από τα pit stop δεν μπορεί να βγει «κομμάτια» όπως θα έκανε ξεπαρκάροντας.
9) Στη Formula 1, δεν υπάρχουν διασταυρώσεις με προτεραιότητα για να τις παραβιάσει.
10) Όταν κάποιος τον προσπεράσει στην πίστα, δεν είναι καθόλου "μ@k@κ@ς" και "άχρηστος".
Τρίτη 10 Μαρτίου 2009
διόδια;;; φάσκελα...
Κόρινθος - Πάτρα
Διόδια; Φάσκελα...
"Δεν μπορεί να σου επιβάλλουν να πληρώνεις για ένα δρόμο που σε σκοτώνει..."
"Καλημέρα σας. Δε θα πληρώσω..." "Και εγώ πως θα δικαιολογήσω τη διέλευσή σας;" ρωτά έκπληκτη η υπάλληλος στο γκισέ των διοδίων. "Μπορείτε να με βρείτε από την πινακίδα μου. Γεια σας..." Η 35χρονη αρχαιολόγος απομακρύνεται από τον σταθμό των διοδίων στον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου - Πατρών.
Λίγο πιο κάτω, βέβαια, αναγκάζεται να σταματήσει, όταν ακούει τις σειρήνες ενός περιπολικού. "Κυρία μου, δεν πληρώσατε διόδια, και αυτό είναι παράνομο" λέει ο αστυνομικός. "Δεν πληρώνω διόδια, επειδή ο δρόμος στον οποίο κινούμαι δεν είναι αυτοκινητόδρομος... Δεν θέλω να προπληρώνω για υπηρεσίες που θα μου προσφερθούν ύστερα από χρόνια." Ο αστυνομικός κρατάει τα στοιχεία της και η νεαρή γυναίκα συνεχίζει το ταξίδι της.
Δεν επιβάλλεται
Όπως λένε αξιωματικοί από την Τροχαία Εθνικών Δρόμων, "με την κατάργηση του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας, δεν μπορούν πλέον να επιβάλλουν πρόστιμο σε όσους οδηγούς δεν πληρώνουν τα διόδια". Οι αστυνομικοί απλώς παίρνουν τα στοιχεία του οδηγού και η Αστυνομία είναι υποχρεωμένη να τα δώσει στην εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του δρόμου. Από εκεί και πέρα, είναι δικό της θέμα αν κινηθεί ή όχι δικαστικά. Την ίδια ώρα, από την εταιρεία εκμετάλλευσης του δρόμου κρατούν χαμηλούς τόνους για το θέμα που έχει ανακύψει. Όπως λένε στελέχη της εταιρείας, "μέχρι στιγμής δεν έχουν προσφύγει στα δικαστήρια και απλώς λένε στους οδηγούς που αρνούνται να πληρώσουν ότι είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώσουν ένα ειδικό δελτίο με τα στοιχεία τους".
Όπως υποστηρίζουν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με την οδική ασφάλεια, "ο δρόμος Κορίνθου - Πατρών, δε διαθέτει προστατευτική μπάρα, ούτε διαχωριστικό διάζωμα, στοιχεία αναγκαία για να χαρακτηριστεί ένας δρόμος κλειστός αυτοκινητόδρομος". Και συμπληρώνουν: "Δεν μπορεί μα σου επιβάλλουν να πληρώνεις για ένα δρόμο που σε σκοτώνει...". Από το ΥΠΕΧΩΔΕ, πάλι, θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει ο αυτοκινητόδρομος, επειδή το έργο γίνεται με αυτοχρηματοδότηση και η συμμετοχή του Δημοσίου είναι πολύ μικρή. Όπως υποστηρίζει ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγκοινωνιολόγων, κ. Γιάννης Χανδάνος, "κανείς δεν μπορεί να σταματήσει έναν οδηγό που δεν πληρώνει. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα της κάθε εταιρείας να το διαχειριστεί. Παγκοσμίως επιβάλλονται διόδια για έναν από τους τρεις λόγους: είτε για τον περιορισμό της κυκλοφορίας, είτε για τη μείωση της ρύπανσης, είτε για να μαζέψουν χρήματα".
Τέλος, ο νομάρχης Αχαΐας, κ. Δημήτρης Κατσικόπουλος, επισημαίνει: "Προτρέπουμε τους οδηγούς να μην πληρώνουν διόδια. Οι οδηγοί με τα διόδια που πληρώνουν χρηματοδοτούν τους εργολάβους για να κατασκευάσουν το έργο. Θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα δικαστικής διερεύνησης. Από την εταιρεία ξέρουν ότι έχουν άδικο, γι' αυτό και αποφεύγουν να στραφούν δικαστικώς εναντίον όσων δεν πληρώνουν. Φοβούνται πως μια ενδεχόμενη αθωωτική δικαστική απόφαση θα προκαλούσε δεδικασμένο πάνω στο οποίο θα στηρίζονται και άλλοι οδηγοί...".
Εσείς τι θα κάνετε την επόμενη φορά που θα σας ζητήσουν διόδια για τη "λαιμητόμο" Κορίνθου - Πατρών, ή για τη διάβαση των Τεμπών, ή για το υπό κατασκευή τμήμα του Μαλιακού;
Εμείς προτείνουμε: Αντί για ευρώ, δώστε φάσκελα...
πηγή: 4 Τροχοί, Ιανουάριος 2009, Αντίλογος
Διόδια; Φάσκελα...
"Δεν μπορεί να σου επιβάλλουν να πληρώνεις για ένα δρόμο που σε σκοτώνει..."
"Καλημέρα σας. Δε θα πληρώσω..." "Και εγώ πως θα δικαιολογήσω τη διέλευσή σας;" ρωτά έκπληκτη η υπάλληλος στο γκισέ των διοδίων. "Μπορείτε να με βρείτε από την πινακίδα μου. Γεια σας..." Η 35χρονη αρχαιολόγος απομακρύνεται από τον σταθμό των διοδίων στον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου - Πατρών.
Λίγο πιο κάτω, βέβαια, αναγκάζεται να σταματήσει, όταν ακούει τις σειρήνες ενός περιπολικού. "Κυρία μου, δεν πληρώσατε διόδια, και αυτό είναι παράνομο" λέει ο αστυνομικός. "Δεν πληρώνω διόδια, επειδή ο δρόμος στον οποίο κινούμαι δεν είναι αυτοκινητόδρομος... Δεν θέλω να προπληρώνω για υπηρεσίες που θα μου προσφερθούν ύστερα από χρόνια." Ο αστυνομικός κρατάει τα στοιχεία της και η νεαρή γυναίκα συνεχίζει το ταξίδι της.
Δεν επιβάλλεται
Όπως λένε αξιωματικοί από την Τροχαία Εθνικών Δρόμων, "με την κατάργηση του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας, δεν μπορούν πλέον να επιβάλλουν πρόστιμο σε όσους οδηγούς δεν πληρώνουν τα διόδια". Οι αστυνομικοί απλώς παίρνουν τα στοιχεία του οδηγού και η Αστυνομία είναι υποχρεωμένη να τα δώσει στην εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή του δρόμου. Από εκεί και πέρα, είναι δικό της θέμα αν κινηθεί ή όχι δικαστικά. Την ίδια ώρα, από την εταιρεία εκμετάλλευσης του δρόμου κρατούν χαμηλούς τόνους για το θέμα που έχει ανακύψει. Όπως λένε στελέχη της εταιρείας, "μέχρι στιγμής δεν έχουν προσφύγει στα δικαστήρια και απλώς λένε στους οδηγούς που αρνούνται να πληρώσουν ότι είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώσουν ένα ειδικό δελτίο με τα στοιχεία τους".
Όπως υποστηρίζουν σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με την οδική ασφάλεια, "ο δρόμος Κορίνθου - Πατρών, δε διαθέτει προστατευτική μπάρα, ούτε διαχωριστικό διάζωμα, στοιχεία αναγκαία για να χαρακτηριστεί ένας δρόμος κλειστός αυτοκινητόδρομος". Και συμπληρώνουν: "Δεν μπορεί μα σου επιβάλλουν να πληρώνεις για ένα δρόμο που σε σκοτώνει...". Από το ΥΠΕΧΩΔΕ, πάλι, θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει ο αυτοκινητόδρομος, επειδή το έργο γίνεται με αυτοχρηματοδότηση και η συμμετοχή του Δημοσίου είναι πολύ μικρή. Όπως υποστηρίζει ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγκοινωνιολόγων, κ. Γιάννης Χανδάνος, "κανείς δεν μπορεί να σταματήσει έναν οδηγό που δεν πληρώνει. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα της κάθε εταιρείας να το διαχειριστεί. Παγκοσμίως επιβάλλονται διόδια για έναν από τους τρεις λόγους: είτε για τον περιορισμό της κυκλοφορίας, είτε για τη μείωση της ρύπανσης, είτε για να μαζέψουν χρήματα".
Τέλος, ο νομάρχης Αχαΐας, κ. Δημήτρης Κατσικόπουλος, επισημαίνει: "Προτρέπουμε τους οδηγούς να μην πληρώνουν διόδια. Οι οδηγοί με τα διόδια που πληρώνουν χρηματοδοτούν τους εργολάβους για να κατασκευάσουν το έργο. Θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα δικαστικής διερεύνησης. Από την εταιρεία ξέρουν ότι έχουν άδικο, γι' αυτό και αποφεύγουν να στραφούν δικαστικώς εναντίον όσων δεν πληρώνουν. Φοβούνται πως μια ενδεχόμενη αθωωτική δικαστική απόφαση θα προκαλούσε δεδικασμένο πάνω στο οποίο θα στηρίζονται και άλλοι οδηγοί...".
Εσείς τι θα κάνετε την επόμενη φορά που θα σας ζητήσουν διόδια για τη "λαιμητόμο" Κορίνθου - Πατρών, ή για τη διάβαση των Τεμπών, ή για το υπό κατασκευή τμήμα του Μαλιακού;
Εμείς προτείνουμε: Αντί για ευρώ, δώστε φάσκελα...
πηγή: 4 Τροχοί, Ιανουάριος 2009, Αντίλογος
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
ο Έλληνας και το αυτοκίνητο...
Στην πρώτη θέση της ευρωπαϊκής κατάταξης για την άσκοπη χρήση του αυτοκινήτου βρέθηκε ξανά η χώρα μας, με τους Έλληνες οδηγούς να χρησιμοποιούν τα επιβατικά τους αυτοκίνητα κατά μέσον όρο 9 φορές την εβδομάδα για να διανύσουν αποστάσεις μικρότερες των 1.000 μέτρων. Όπως εκτιμούν οι ειδικοί, περίπου το 50% από αυτές τις μετακινήσεις πραγματοποιούνται για τη μετάβαση από και προς τη δουλειά, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι αναγκαία η βελτίωση των των μέσων μαζικής μεταφοράς. Μετά την Ελλάδα δεύτερη στην κατάταξη βρίσκεται η Ιταλία, όπου οι μετακινήσεις ανά οδηγό φτάνουν τις τέσσερις, και ακολουθούν η Πορτογαλία, η Ολλανδία και το Βέλγιο με δύο και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με μια μετακίνηση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου την εβδομάδα.
...
πηγή: www.4troxoi.gr
...
πηγή: www.4troxoi.gr
Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2007
πείτε με φασίστα!!!
Πείτε με φασίστα!
Όταν βλέπω Ferrari παρκαρισμένη σε μπουζουξίδικο, με πιάνουν τα νεύρα μου. Δεν κολλάει ως εικόνα, εξευτελίζεται το αυτοκίνητο. Ποιος είναι αυτός ο τσιφτετελάς και με ποιο δικαίωμα μπορεί να δηλώνει Φεραρίστας; Πείτε μου! Το άλλο πάλι; Έμαθα ότι τύπος με F430 έκανε κόντρες, και μάλιστα έχασε από καραφτιαγμένο Civic. Καλά να πάθει. Να μην ξαναπατήσει σε τέτοια μέρη, ούτε να κάνει τέτοιες παρέες! Με αυτά τα παραδείγματα και συναντώντας συχνά πυκνά διάφορους απολίτιστους νεόπλουτους με Ferrari, Lamborghini, Porsche 911, Aston Martin, BMW και λοιπά «ημίθεα» τετράτροχα, δηλώνω απερίφραστα ότι όλα τα αυτοκίνητα δεν είναι για όλους! Εξηγούμαι, κι ας παρεξηγούμαι: τα λεφτά δεν αρκούν για να τα αγοράσεις. Πρέπει να «το έχεις» κιόλας. Και οι ίδιες εταιρείες πρέπει να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Τι εννοώ; Ας πούμε ότι πας να αγοράσεις Ferrari. Όχι τύπου Enzo ή FXX, οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, απευθύνονται σε συγκεκριμένη λίστα φίλων – πελατών του Μαρανέλο, αλλά μια «οποιαδήποτε» Ferrari. Ο πωλητής σε υποδέχεται με χαμόγελο και σε ρωτά ευγενικά: «Θέλετε να πάρετε F430, κύριε; Ωραία. Θα θέλατε να μου συμπληρώσετε πρώτα το ακόλουθο έντυπο»;
Το έντυπο περιλαμβάνει τα εξής: «Τι οδηγούσατε μέχρι τώρα;» «Που συχνάζετε;» «Τι δουλειά κάνετε;» «Από που ντύνεστε;» «Τι μουσική ακούτε;» Α, και κάποιες ερωτήσεις γνώσεων και κρίσης για τη συγκεκριμένη μάρκα του τύπου: «Γιατί θέλετε να αγοράσετε Ferrari;» «Τι σημαίνει το αλογάκι;» «Που βρίσκεται το εργοστάσιο;» «Πως ξεκίνησε τη Scuderia ο Έντσο;» Τέτοια πράγματα. Με την υποσημείωση ότι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα δε θα χρησιμοποιηθούν με κανένα τρόπο από την εταιρεία.
Συμπληρώνεις το ερωτηματολόγιο και τυγχάνει να είσαι κάτοχος φτιαγμένου Ford Sierra, να είσαι τσοπάνος από τη Λάρισα (αληθινό το παράδειγμα...), να ακούς Παϊτέρη και να μην ξέρεις γρι για τη μάρκα, την ιστορία ή την τεχνολογία της. Παραδίδεις το έντυπο στον αντιπρόσωπο. Εκείνος το εξετάζει και έπειτα από λίγο αποκρίνεται, πάντα ευγενικά: «Το προφίλ σας, αγαπητέ κύριες, δεν ταιριάζει ακριβώς με τη φυσιογνωμία της μάρκας και του μοντέλου που επιλέξατε. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν μπορείτε να παραγγείλετε το αυτοκίνητο. Μπορείτε, αλλά με μια προϋπόθεση: πρέπει πρώτα να περάσετε από τη σχολή ασφαλούς οδήγησης που έχουμε στο Μαρανέλο και να δώσετε εκεί εξετάσεις. Το κόστος περιλαμβάνεται στην τιμή. Αν δεν περάσετε, θα πάρετε πίσω την προκαταβολή σας και θα χρεωθείτε μόνο το κόστος της εκπαίδευσης».
Πηγαίνεις στο Μαρανέλο. Εκπαιδεύεσαι για δύο ολόκληρες μέρες, παίρνεις μια γεύση από την κουλτούρα, την κουζίνα και τη μόδα της Εμίλια Ρομάνια και μετά περνάς από ιερά εξέταση. Εκεί πρέπει να αποδείξεις ότι δεν ξαπλώνεις στο κάθισμα, ότι δεν οδηγείς με τον αγκώνα έξω από το παράθυρο, ότι ξέρεις να χειρίζεσαι το κιβώτιο και ότι, όταν γυρίσει το αυτοκίνητο, μπορείς να διορθώσεις με άνεση. Εφόσον οι εκπαιδευτές συμφωνήσουν, το έχεις το εργαλείο. Αλλιώς... απευθύνσου σε άλλο μαγαζί ή στα μεταχειρισμένα...
Και καλά, θα μου πείτε, δεν είναι λίγο φασιστικό αυτό; Είναι! Αλλά πως αλλιώς θα πάψουμε να βλέπουμε κοιλαράδες εργολάβους με πούρα, μουστακαλήδες «νονούς» της νύχτας και Αλβανούς μαφιόζους να οδηγούν τα τετράτροχα όνειρά μας; Πείτε μου πώς και μετά πείτε με φασίστα!
ΥΓ: Και μια ιδέα για το εγγύς μέλλον: στο GPS υπεραυτοκινήτων με «ονομασία προέλευσης» πρέπει να υπάρχουν απαγορευμένα μέρη, όπως παραλιακά μπουζουξίδικα, στέκια κοντράκηδων κ.α. Πήγες εκεί; Να «ξεραίνεται» το εργαλείο!
πηγή: ΤΕΡΜΑ ΓΚΑΖΙ, ΑΚΗΣ ΤΕΜΠΕΡΙΔΗΣ, 4Τροχοί, #428, Μάιος 2006
Όταν βλέπω Ferrari παρκαρισμένη σε μπουζουξίδικο, με πιάνουν τα νεύρα μου. Δεν κολλάει ως εικόνα, εξευτελίζεται το αυτοκίνητο. Ποιος είναι αυτός ο τσιφτετελάς και με ποιο δικαίωμα μπορεί να δηλώνει Φεραρίστας; Πείτε μου! Το άλλο πάλι; Έμαθα ότι τύπος με F430 έκανε κόντρες, και μάλιστα έχασε από καραφτιαγμένο Civic. Καλά να πάθει. Να μην ξαναπατήσει σε τέτοια μέρη, ούτε να κάνει τέτοιες παρέες! Με αυτά τα παραδείγματα και συναντώντας συχνά πυκνά διάφορους απολίτιστους νεόπλουτους με Ferrari, Lamborghini, Porsche 911, Aston Martin, BMW και λοιπά «ημίθεα» τετράτροχα, δηλώνω απερίφραστα ότι όλα τα αυτοκίνητα δεν είναι για όλους! Εξηγούμαι, κι ας παρεξηγούμαι: τα λεφτά δεν αρκούν για να τα αγοράσεις. Πρέπει να «το έχεις» κιόλας. Και οι ίδιες εταιρείες πρέπει να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Τι εννοώ; Ας πούμε ότι πας να αγοράσεις Ferrari. Όχι τύπου Enzo ή FXX, οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, απευθύνονται σε συγκεκριμένη λίστα φίλων – πελατών του Μαρανέλο, αλλά μια «οποιαδήποτε» Ferrari. Ο πωλητής σε υποδέχεται με χαμόγελο και σε ρωτά ευγενικά: «Θέλετε να πάρετε F430, κύριε; Ωραία. Θα θέλατε να μου συμπληρώσετε πρώτα το ακόλουθο έντυπο»;
Το έντυπο περιλαμβάνει τα εξής: «Τι οδηγούσατε μέχρι τώρα;» «Που συχνάζετε;» «Τι δουλειά κάνετε;» «Από που ντύνεστε;» «Τι μουσική ακούτε;» Α, και κάποιες ερωτήσεις γνώσεων και κρίσης για τη συγκεκριμένη μάρκα του τύπου: «Γιατί θέλετε να αγοράσετε Ferrari;» «Τι σημαίνει το αλογάκι;» «Που βρίσκεται το εργοστάσιο;» «Πως ξεκίνησε τη Scuderia ο Έντσο;» Τέτοια πράγματα. Με την υποσημείωση ότι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα δε θα χρησιμοποιηθούν με κανένα τρόπο από την εταιρεία.
Συμπληρώνεις το ερωτηματολόγιο και τυγχάνει να είσαι κάτοχος φτιαγμένου Ford Sierra, να είσαι τσοπάνος από τη Λάρισα (αληθινό το παράδειγμα...), να ακούς Παϊτέρη και να μην ξέρεις γρι για τη μάρκα, την ιστορία ή την τεχνολογία της. Παραδίδεις το έντυπο στον αντιπρόσωπο. Εκείνος το εξετάζει και έπειτα από λίγο αποκρίνεται, πάντα ευγενικά: «Το προφίλ σας, αγαπητέ κύριες, δεν ταιριάζει ακριβώς με τη φυσιογνωμία της μάρκας και του μοντέλου που επιλέξατε. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν μπορείτε να παραγγείλετε το αυτοκίνητο. Μπορείτε, αλλά με μια προϋπόθεση: πρέπει πρώτα να περάσετε από τη σχολή ασφαλούς οδήγησης που έχουμε στο Μαρανέλο και να δώσετε εκεί εξετάσεις. Το κόστος περιλαμβάνεται στην τιμή. Αν δεν περάσετε, θα πάρετε πίσω την προκαταβολή σας και θα χρεωθείτε μόνο το κόστος της εκπαίδευσης».
Πηγαίνεις στο Μαρανέλο. Εκπαιδεύεσαι για δύο ολόκληρες μέρες, παίρνεις μια γεύση από την κουλτούρα, την κουζίνα και τη μόδα της Εμίλια Ρομάνια και μετά περνάς από ιερά εξέταση. Εκεί πρέπει να αποδείξεις ότι δεν ξαπλώνεις στο κάθισμα, ότι δεν οδηγείς με τον αγκώνα έξω από το παράθυρο, ότι ξέρεις να χειρίζεσαι το κιβώτιο και ότι, όταν γυρίσει το αυτοκίνητο, μπορείς να διορθώσεις με άνεση. Εφόσον οι εκπαιδευτές συμφωνήσουν, το έχεις το εργαλείο. Αλλιώς... απευθύνσου σε άλλο μαγαζί ή στα μεταχειρισμένα...
Και καλά, θα μου πείτε, δεν είναι λίγο φασιστικό αυτό; Είναι! Αλλά πως αλλιώς θα πάψουμε να βλέπουμε κοιλαράδες εργολάβους με πούρα, μουστακαλήδες «νονούς» της νύχτας και Αλβανούς μαφιόζους να οδηγούν τα τετράτροχα όνειρά μας; Πείτε μου πώς και μετά πείτε με φασίστα!
ΥΓ: Και μια ιδέα για το εγγύς μέλλον: στο GPS υπεραυτοκινήτων με «ονομασία προέλευσης» πρέπει να υπάρχουν απαγορευμένα μέρη, όπως παραλιακά μπουζουξίδικα, στέκια κοντράκηδων κ.α. Πήγες εκεί; Να «ξεραίνεται» το εργαλείο!
πηγή: ΤΕΡΜΑ ΓΚΑΖΙ, ΑΚΗΣ ΤΕΜΠΕΡΙΔΗΣ, 4Τροχοί, #428, Μάιος 2006
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)